Η Μεγάλη Βδομάδα έφτασε, κι οι περισσότεροι ήδη απο σήμερα που πήραμε βαγια στην εκκλησία προετοιμαζόμαστε για την Ανάσταση του Χριστού.
Βάγια, Βάγια των βαγιών, τρώνε ψάρι και κολιό,κι ως την άλλη Κυριακή με το κόκκινο αυγό" ή κι η άλλη εκδοχή που επίσης υπάρχει "Βάγια, Βάγια των βαγιών, τρώνε ψάρι και κολιό,κι ως την άλλη Κυριακή τρών' το σουβλιστό τ' αρνί"
Από μικρή θυμάμαι που περνούσα οικογενειακά το Πάσχα στο Μεγαπλάτανο Φθιώτιδας, το χωριό του παππού μου του Χρήστου,πατέρας της μητέρας μου,ένα μικρό αλλά τόσο ζεστό χωριουδάκι, όπως όλα τα χωριά της Ελλάδας μας.
Η χαρά να περνάς αυτή την οικογενειακή γιορτή στην ύπαιθρο δεν συγκρίνεται και ναι τα αναπολώ όλα, γιατί σήμερα δεν υπάρχει η μαγεία που υπήρχε πριν από χρόνια έτσι όπως έχουν γίνει οι ρυθμοί της ζωής μας. Καταλαβαίναμε αυθεντικό, ελληνικό και παραδοσιακό Πάσχα!
Παιχνίδι από το πρωί με τα παιδιά της γειτονιάς, ποδήλατο-ντόπια νηστίσιμα φαγητά για μεσημεριανό με αγνά χωριάτικα υλικά που ίσως τότε να μην μας άρεσαν τόσο αλλά έμπαινες στο σπίτι και μοσχομύριζε. Κάθε απόγευμα πηγαίναμε στην εκκλησία για τις ακολουθίες των Παθών του Χριστού με σχετικά πιο απλά ρούχα απο Μεγάλη Δευτέρα μέχρι και Μεγάλη Πέμπτη γιατί πάντα το βράδυ είχε και πάλι παιχνίδι στην πλατεία. Μεγάλη Παρασκευή και Μεγάλο Σάββατο φορούσαμε τα καλά μας για τον Επιτάφιο και την Ανάσταση, ενώ για τις συγκεκριμένες δυο μέρες θυμάμαι που δεν μας άρεσε που δεν μπορούσαμε να φάμε ούτε λάδι.
"Όλα τα Σαββατα καταλύεται λάδι πλην του Μεγάλου Σαββάτου", έλεγαν οι παππούδες αυστηρά, ενώ οι γονείς προσπαθούσαν να μας δικαιολογήσουν "Ε εντάξει δεν πειράζει αν φάνε κατι παιδιά ειναι, η πρώτη Ανάσταση άλλωστε έγινε".
Γλυκές αναμνήσεις και κατάνυξη, όπως ακριβώς πρέπει να ειναι το Πάσχα.
Αλλά και ως μεγαλύτεροι που είμαστε, έχοντας τελειώσει πια το σχολείο, ανυπομονούσαμε να βρούμε τους παιδικούς μας φίλους το πρωί για καφέ και το βράδυ για ποτό στο πιο in μαγαζί της περιοχής. Το αποκορύφωμα ήταν το βράδυ της Ανάστασης που τρώγαμε τη μαγειρίτσα σχεδόν στο πόδι κι αφού τσουγκρίζαμε τα κόκκινα αυγά φεύγαμε σφαίρα να ετοιμαστούμε για το μεγάλο ξενύχτι! Φυσικά ποτέ δεν ξεχνούσαμε να πάρουμε μαζί μας γυαλιά ήλιου γιατι πηγαίναμε κατ'ευθείαν στο λάκκο όπου σουβλιζαν οι δικοί μας ανά παρέα τα αρνιά, φτιαγμένοι στο τσακίρ κέφι όπως είμαστε από το βράδυ χορεύαμε μαζί τους κλαρίνα.
Κι όλα αυτά μέχρι που θα άρχισε να μας πιάνει αυτή η κατάθλιψη της επιστροφής πίσω στην πόλη.
Είμαι σίγουρη πως οι περισσότεροι που διαβάζετε αυτές τις γραμμές ταυτίζεστε μαζί μου!
Δυςτυχώς πολλοί δεν μπορούμε πλέον να περάσουμε έτσι ξέγνοιαστα τη Λαμπρή. Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι τυχεροί, αν και ίσως να μην μπορούν στο βαθμό που εμείς το ζούσαμε λόγω έλλειψης χρημάτων, ενώ κι οι μικρότερες γενιές είναι διαφορετικές, λιγότερο ανέμελες.
Ωστόσο μας το οφείλουμε να ζήσουμε λίγο πασχαλινές μέρες, να μυρίσει το σπίτι Πασχαλιά. Να κάνουμε κάτι διαφορετικό που δεν το κάνουμε κάθε μέρα, να φτιάξουμε κουλουράκια,τσουρέκια με τα παιδιά μας, να στολίσουμε τις πιατέλες και τα καλαθάκια με τα κόκκινα αυγουλάκια που εμείς οι ίδιοι βάψαμε, να πάρουμε ένα μπουκέτο λουλούδια και να το προσφέρουμε με όλη μας την αγάπη στη γιαγιά,τον παππού μας, για πόσα χρόνια άλλωστε θα είναι ακόμα μαζί μας!
Να δούμε τα βαφτιστήρια μας για να τους προσφέρουμε τη λαμπάδα και το σοκολατένιο αβγό τους κι αν δεν εχουμε χρήματα για δώρο δεν εχει καμια σημασία γιατι τα σημερινά παιδιά είναι μυημένα στην κρίση.Εκείνο που μετράει ειναι να περάσουμε ποιοτικό χρόνο μαζί τους. Να πάμε στην εκκλησία και να προσευχηθούμε έστω μια φορά και φυσικά-αν κι εχω ξαναγράψει στο παρελθόν οτι δεν ειναι μόνο τις γιορτινές μέρες-έστω και τώρα να προσφέρουμε ένα πιάτο φαγητό στο συνάνθρωπο που δεν έχει!
Ο,τι κι αν κάνετε εύχομαι ολόψυχα σε όλους σας καλό Πάσχα να έχετε με υγεία, αγάπη, θαλπωρή και χαμόγελα σε εσάς και την οικογένεια σας!
Ρεπορτάζ : Χριστίνα Παπαδημητροπούλου
Πηγή : antenna.gr
