Δεν είχε τίποτα να χάσει ούτε τίποτα να φοβηθεί. Απτόητη, η 16χρονη Μιρέιγ (φωτογραφία) επιχείρησε ξανά και ξανά να περάσει το σύμπλεγμα των τριών φρακτών, ύψους έξι μέτρων, που χωρίζει το Μαρόκο από την ισπανική πόλη της Μελίγια. Την τρίτη φορά στην προσπάθειά της έσπασε την κνήμη της. Την τέταρτη, στα τέλη Φεβρουαρίου, πέταξε τις πατερίτσες, πήδηξε μαζί με άλλους 200 απελπισμένους Αφρικανούς και κατάφερε να γίνει η πρώτη γυναίκα που πέρασε τους φράκτες. Πάτησε τη γη των ονείρων της με συγκρατημένο χαμόγελο ενώ δεχόταν τις πρώτες βοήθειες για τα βαθιά κοψίματα που έφερε στα πόδια της από το συρματόπλεγμα με τις κοφτερές λεπίδες που περιβάλει το «τείχος»: εκεί όπου σε κάθε απόπειρα μένουν καρφωμένα -αδιάψευστη μαρτυρία της απόγνωσης- παπούτσια, σακίδια, κομμάτια ρούχων και ανθρώπινες σάρκες.
Εφυγε μαζί με τον μικρό της αδελφό από τη χώρα της πριν από ένα χρόνο. Της πήρε χιλιάδες χιλιόμετρα δρόμου, εννέα μήνες αναμονή στον λόφο Γκουρουγκού, που περιβάλλει τη Μελίγια, και πολλά βάσανα χαραγμένα στο σώμα και την ψυχή της για να φτάσει στον «παράδεισό» της. Κανείς δεν ξέρει τι πέρασε στη διαδρομή ή όσο έμεινε στον λόφο. Ο ιησουίτης ιερέας Εστέμπαν Βελάσκεθ, που συντρέχει τους επίδοξους μετανάστες οι οποίοι βρίσκουν καταφύγιο στο Γκουρουγκού, μιλά για ένα «ξεχωριστό παιδί. Ντροπαλή και εσωστρεφής. Δύσκολα κερδίζεις την εμπιστοσύνη της… με τόσα που έχει ζήσει. Δείχνει σκληρή για να κρύψει πόσο ευάλωτη είναι». Προσπάθησε να την πείσει να φύγει από τον «λόφο των ανδρών» και της υποσχέθηκε να βρει νόμιμο τρόπο να τη στείλει στην Ισπανία για ανθρωπιστικούς λόγους. Αλλά εκείνη δεν μπορούσε να περιμένει. «Πήδηξα και τα κατάφερα με τη βοήθεια του Θεού», ήταν το μόνο που είπε φτάνοντας στην άλλη πλευρά των μαροκινών συνόρων.
Η Μιρέιγ λέει πως είναι 16 χρόνων, αλλά οι ισπανικές Αρχές εκτιμούν πως δεν είναι ανήλικη, κάτι που θα δυσχεράνει την υπαγωγή της σε καθεστώς διεθνούς προστασίας. Τώρα, στο κέντρο κράτησης μεταναστών της Μελίγια περιμένει. Ελπίζοντας να της χορηγήσει νομιμοποιητικά έγγραφα η Ισπανία «για να γίνω σπουδαίος άνθρωπος και να βοηθήσω άλλους Αφρικανούς». Και παίζοντας το αγαπημένο της άθλημα, ποδόσφαιρο, με τους άντρες που μοιράστηκε εννέα μήνες στο βουνό. Προσδοκώντας να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα. «Να παίξω με τον Μέσι, τον Τσάβι, τον Ινιέστα. Ξέρω ότι έχω τις ικανότητες να παίξω εδώ», λέει ονειροπολώντας με την ίδια αποφασιστικότητα και πίστη με τα οποία κατάφερε να περάσει τον φράκτη.
Πηγή : efsyn.gr
